Yıllardır iktidarın nimetlerinden bir türlü faydalanamayan Kozan ve köyleri adeta 1960’lı yıllara döndü. Her kış ayında yol sorunu yaÅŸayan köylüler, siyasetçilerin seçim öncesi verdiÄŸi sözler gerçekleÅŸir diye yıllarca umutla bekledi, belki bu defa yollarımız yapılır diye. Ama olamadı. Belediyeden hizmet gelmeyeceÄŸini anlayan ve umudu tükenen köylülerimiz çaresiz, çetin kış ayları gelmeden yollarını kendi imkanlarıyla onarmaya baÅŸladı.

Kozan’a baÄŸlı Kıbrıslar Köyü’nde üç köyü birbirine baÄŸlayan bölgede köylüler bir araya gelerek (1960 yıllarda oldu gibi) kazma kazma kürekle yolu geniÅŸletti, elleriyle tesviye yaptı. Ä°mece usulü kendi aralarında az-çok para toplayıp kum ve çimento aldılar ve kolları sıvayıp kendi yollarını kendileri yapmaya baÅŸladılar…

Kozan’ın Kıbrıslar Mahallesi diyemiyoruz. Mahalle demenin  vatandaÅŸa hakaret olduÄŸunu düşünüyoruz, ÅŸimdilik. Merkez mahallelerdeki imkanlar ve olanaklar ne zaman kırsalda yaÅŸayan vatandaÅŸa da ulaşırsa, iÅŸte o zaman mahalle diye biliriz.