Biz de yıllardır aynı gerçeği yaşıyoruz.

KOZAN SÄ°YASÄ° ANLAMDA YETÄ°M VE SAHÄ°PSÄ°Z

Adana’dan bakınca Kozan görünmüyor. Ankara’dan bakınca da Adana görünmüyor. Görülmeyen sorunlar ise çözülmüyor. Sonra dönüp kendi kendimize soruyoruz: “Bu iÅŸler niye çözülmüyor?”

Çünkü önce bir sıkıntının görülmesi gerekir. Duyulması, hissedilmesi, sahiplenilmesi gerekir.

Kozan yıllardır ulaşımda, tarımda, tarihiyle, OSB ve yatırımlarda aynı sorunları konuşuyor. Yıllardır aynı yolları, aynı eksiklikleri, aynı vaatleri dinliyoruz. Her seçim döneminde umutlanıyor, her seçim sonrasında yeniden beklemeye geçiyoruz.

Bunun en önemli nedenlerinden biri de memleketi temsil etmesi gerekenlerin çoğu memleketin önüne geçmesidir.

Kozan’ı temsil etmek yerine kendilerini temsil edenler oldu. Memleketin sorunlarını görünür kılmak yerine, her ÅŸey yolundaymış gibi bir tablo çizildi. Oysa yolunda gitmeyen çok ÅŸey vardı ve hâlâ var.

Bir şehrin en büyük talihsizliği, sorunlarının olmaması değil, sorunlarının görülmemesidir, söylenilmemesidir

Bugün Kozan’ın yaÅŸadığı tam da budur.

Bu toprakların yetiÅŸtirdiÄŸi, Kozan’ın derdini bilen, yaÄŸmur yağınca hangi mahallenin çamura gömüldüğünü, çiftçinin hangi suyu beklediÄŸini, hangi yolun yıllardır yapılmadığını, hangi gencin iÅŸ bulamadığını bilen öz evlatlara ihtiyaç var.

Kozan’ın makam peÅŸinde koÅŸan deÄŸil, memleketinin derdini omuzlayan insanlara ihtiyacı var.

Çünkü bir memleketin sahipsizliği, nüfusunun azlığından değil; sesinin duyulmamasından kaynaklanır.

Ve ne yazık ki bugün Kozan, siyasi anlamda kendini biraz da yetim hissediyorsa, bunun sebebi yıllardır derdini yeterince anlatamamış, anlatanların da yeterince duyuramamış olmasıdır.

Kozan’ın artık görülmeye, duyulmaya ve gerçekten sahiplenilmeye ihtiyacı vardır. Çünkü görülmeyen ÅŸehirler büyüyemez, sesi duyulmayan memleketlerin sorunları da kendiliÄŸinden çözülmez.